هُزوارش [hozvâresh]
اسم مصدر پهلوی بهمعنای شرح و تفسیر است. در سراسر نوشتههای پهلوی و نیز در گزارش پهلویِ اوستا (زند) هزارکلمهی سامی از لهجهی آرامی بهشیوهی ئیدهئوگرام (اندیشهنگاری) بهکار رفته است. به اینگونهکلمات که فقط در کتابت میآمدند امّا بهزبان رانده نمیشدند بلکه معادلِ پهلویشان خوانده میشد «هزوارش» نام نهادهاند.
